Świątynia Awalokiteśwary w Anningu 安宁观音禅寺

Ostatnie godziny pobytu w Anningu wykorzystaliśmy do wspięcia się na pagórek, na którym znajduje się świątynia pod wezwaniem Guanyin, czyli chińskiej, kobiecej wersji Awalokiteśwary. Historia samej świątyni jako miejsca kultu buddystów sięga czasów podboju Yunnanu przez Mongołów, czyli XIII/XIV wieku, jednak dopiero za sprawą jednego z potomków Mu Yinga, oficjela zwanego Mu Rui została przemianowana na Świątynię Awalokiteśwary (działo się to w latach 1465-1487). 

Szczerze mówiąc, w porównaniu ze Świątynią Caoxi wywarła na mnie raczej niewielkie wrażenie. Była zbyt... nowa. W 2022 roku ją odrestaurowano - mam wrażenie, że trochę za mocno ją odnawiając. Czułam się w tym kompleksie świątynnym, jakbym była na planie filmowym a nie w miejscu kultu. Na pewno fakt, że była opustoszała, też miał jakieś znaczenie, ale ogólna atmosfera też była taka trochę... sztuczna, przynajmniej w moim odczuciu.

Dużo bardziej niż sam kompleks świątynny podobał mi się park, który do świątyni prowadził...

Wyryte w skale 石刻

Pamiętacie te czasy, gdy na ławkach szkolnych dłubało się rozmaitymi narzędziami, głównie cyrklem, rozmaite napisy, od Marek kocha Kaśkę po poczciwą d..ę? Chińscy literaci też się tak zabawiali, z tym, że po pierwsze dłubali nie na ławkach, a na skałach, a po drugie napisy te po wiekach stały się ważnymi zabytkami, a oni nigdy nie musieli za takie zabawy pójść do kąta... 

温泉摩崖石刻群 Grupa inskrypcji naskalnych przy gorących źródłach Anningu to doskonały przykład takiej literackiej aktywności. Znajdują się między Rzeką Modliszki a gorącymi źródłami. Są rozmieszczone na przestrzeni około dwustu metrów od Smoczego Legowiska - jaskinki 九曲龙窝

aż po same gorące źródła w trzech większych grupach i jest ich łącznie ponad 160. Są głównie dziełami mingowskich i qingowskich literatów i/lub urzędników, którzy odwiedziwszy gorące źródła, pragnęli utrwalić na skałach opisy krajobrazu i emocje. Najstarszą jest Słuchając źródła 听泉 autorstwa He Mengchuna, który w 1521 roku był namiestnikiem/gubernatorem Yunnanu. Do innych sławnych napisów należą Chmurne Legowisko 云窝

autorstwa Shi Wenshenga, gubernatora Yunnanu z czasów Kangxi (przełom XVII/XVIII wieku), Nie można nie pić 不可不饮 autorstwa Yang Sheng'ana, Można zapytać o drogę do Brzoskwiniowego Źródła 桃源可问

autorstwa Yu Sanxiana, kolejnego qingowskiego namiestnika, a także wiele, wiele innych.

Od zawsze obiecuję sobie, że kiedyś tam pojadę, żeby znaleźć i przeczytać wszystkie. Wielka jest radość odkrywania tych sztubackich wygłupów za sprawą talentu przerodzonych w sztukę.

安宁文庙 Świątynia Konfucjusza w Anningu

Świątynia Konfucjusza w Anningu znana jest również jako Świątynia Konfucjusza Lianran 连然文庙, ponieważ znajduje się w sercu dzielnicy Lianran. Powstała w 1302 roku świątynia w okresie największego rozkwitu (czyli za Qingów, paręset lat później) składała się z 22 budynków tworzących 7 dziedzińców i 6 zespołów architektonicznych, zajmujących łącznie powierzchnię około 4500 m². Później większość z tych budowli uległa zniszczeniu, a z głównych obiektów do dziś przetrwały jedynie Sala Wielkiego Doskonałości (Dachengdian) i Sala Czczenia Przodków (Chongshengci). Dopiero w 1987 roku świątynia została wpisana na listę zabytków Yunnanu. W 2000 roku dobudowano korytarz i boczne komnaty w próbie przywrócenia świątyni dawnej świetności. Poza samymi budynkami najważniejszymi zachowanymi tu zabytkami są stele z dawnych czasów - od dynastii Yuan po dynastię Qing. Ponieważ jednak po pierwsze świątynia od dawna już nie pełni dawnej funkcji, ma tylko dwa stare budynki i w ogóle dosyć kiepsko wygląda na tle nieźle zachowanych zabytków typu Świątynia Konfucjusza w Jianshui czy w Tonghai, postanowiono inaczej się zabrać do przywrócenia jej życia: od 2000 roku pełni ona funkcję siedziby Muzeum Miasta Anning, w którym kolejno otwarto sale wystawowe ze stelami, drobniejszymi zabytkami, z wystawą niematerialnego dziedzictwa kulturowego itd. Muzeum zgromadziło ponad 3000 eksponatów. Może i nie są tak imponujące, jak w wielkich muzeach prowincjonalnych, jednak sporo można się dowiedzieć o historii i kulturze regionu.

W 2022 roku rozpoczęto rozbudowę świątyni. Ponoć mają zostać odbudowane wszystkie dawne pawilony, co powinno przywrócić historyczny wygląd rdzennego obszaru świątyni.

Tu również powstają projekty pamiątek bazujących na niematerialnym dziedzictwie kulturowym regionu.