W zeszłym tygodniu wzięłam udział w pierwszym etapie uniwersyteckiego turnieju badmintonowego;
grałam żeński debel, a ponieważ wygrałyśmy (21:3, 21:1), w najbliższy piątek będziemy walczyć dalej. Dałam wyraz swej radości na WeChacie, w związku z czym przed chwilą zadzwoniła do mnie Ona. Fantastyczna kobitka, lubi podróżować, ma otwartą głowę, do wszystkiego podchodzi nader entuzjastycznie. Wcześniejsza emerytura już tuż tuż, żona rozchwytywanego prawnika, więc na brak funduszy też nie narzeka. A jednak ma jedną bolączkę - i właśnie z nią do mnie dryndnęła.
Widziałam, że właśnie macie uczelniany turniej badmintonowy. Wszystkie wydziały biorą udział, tak? Więc słuchaj: czy wśród kobiet z wydziału sportowego nie ma czasem jakiejś młodszej, ładnej, niezamężnej dziewczyny? Tylko wiesz, minimum 170 cm wzrostu, bo mój syn ma metr dziewięćdziesiąt. A, tak, miał dziewczynę, faktycznie, przecież ją nawet poznałaś! Już byli po słowie, rodziny też się poznały, dyskutowaliśmy już nawet wysokość posagu i wiana, ale sprawa się rypła. Wyobraź sobie, że pewnego dnia poprosili mojego męża o pomoc prawną. Że niby jesteśmy już prawie rodziną i że wolą poprosić o pomoc jego niż wtajemniczać kogoś obcego. No i czy ty wiesz, z czym w ogóle do niego przyszli? Chcieli rozwodu! Tak, rodzice narzeczonej! Już wtedy postawiliśmy uszy na baczność, ale im dalej, tym gorzej. Okazało się, że rozwodzą się dlatego, że ojciec dziewczyny nie tylko miał kochankę-utrzymankę, ale jeszcze bękarta, którego zamierzał uznać, a w ogóle to od lat go utrzymywał w sekrecie przed żoną! Niesamowite bagno. No i w związku z tym nie mogliśmy się zgodzić na to, żeby się pobrali. Niedaleko pada jabłko od jabłoni, każdy to wie. Skoro tatuś prezentuje taki pion moralny, nie można było ryzykować, że córunia okaże się taka sama. Znasz nas przecież, jesteśmy porządną rodziną. Jeszcze rozwód byłby do przełknięcia, ale taki groch z kapustą?... Nie ma się co pchać w związek z takimi ludźmi. Przecież nigdy nie jest to tylko związek między młodymi - rodziny też powinny wyznawać te same wartości. Ich wartości ewidentnie są zachwiane. No i ze sobą zerwali. I właśnie dlatego dzwonię. Myślę, że wykładowczyni uniwersytecka mogłaby być odpowiednią partią dla mojego syna. Uniwersytet Yunnański to najlepszy uniwerek w Yunnanie, na pewno byle kogo tam nie zatrudniają. Zresztą - mam do ciebie zaufanie. Wiesz, jakiej dziewczyny trzeba mojemu chłopakowi. I tak sobie właśnie pomyślałam - on nie lubi wychudzonych, szczapowatych laleczek, tylko wysportowane, wysokie dziewczyny z kawałkiem ciała i zdrowym trybem życia. I oczywiście właściwymi wartościami. Może w trakcie tych waszych zawodów mogłabyś się rozejrzeć? A może mogłabyś po prostu wziąć mojego syna na te zawody jako twojego gościa i przy okazji doping? Zawody nie są otwarte dla publiczności? Szkoda... Nic to, po prostu się rozejrzyj. No ja wiem, że nie znasz dziewczyn z wydziału sportowego, ale może akurat się zdarzy okazja? Poza tym w grę wchodzą i inne wydziały, pod warunkiem, że dziewczyna będzie ładna, dobrze zbudowana i wysportowana. Przecież muszą też mieć jakieś wspólne zainteresowania, mój syn nie znosi tych panienek, które boją się spocić i wolą całymi dniami poprawiać makijaż. Wiesz... w grę wchodziłaby też dziewczyna taka jak ty. Nietutejsza, rozumiesz. My naprawdę jesteśmy otwarci - ale pod warunkiem, że jej rodzina byłaby normalna. Ludzie tacy jak my, bez wielkich afer, rozwodów, kłótni i bękartów. Nie znasz nikogo w odpowiednim wieku? No trudno. A w Polsce? Może jakaś córka czy siostrzenica którejś z twoich przyjaciółek? Nie jestem wprawdzie jeszcze tak zdesperowana, żeby koniecznie musieć importować żonę dla syna, ale po prostu miej na uwadze i się tam przyjrzyj, dobrze? Tak, tak, młody jest jeszcze i ma czas, ale rozejrzeć się zawsze warto. No to powodzenia na turnieju - i miej oczy szeroko otwarte.
PS. Jej syn ma 25 lat...
