Święto Słońca 太阳节

Święto Słońca to tradycyjne ludowe święto związane - cóż za zaskoczenie! - z kultem słońca, obchodzone przez mniejszości etniczne takie jak Hani i Yi, oraz w niektórych regionach Chin przez większość etniczną Han. Najpopularniejsze jest jednak w znanym nam już powiecie Mojiang zamieszkałym przez lud Hani. Tradycyjnie Święto Słońca ludu Hani odbywało się dziś: w dniu Przesilenia Letniego 夏至 (21-22 czerwca) - data jest nieobca i Polakom, którzy w podobnym terminie obchodzili Kupalnockę. Hani pod przewodnictwem mopi - ni to kapłana, ni to szamana - w samo południe przeprowadzali ceremonię zdobycia świętego ognia na Ołtarzu Ognia w Parku Zwrotnikowym. W trakcie święta składane były również ofiary dla słońca i ceremonie z modlitwami o szczęście i zdrowie. Park ten jest punktem obserwacyjnym zjawiska "znikającego cienia od pionowego słupa" podczas przesilenia letniego. Z czasem jednak lokalne święto słońca połączono ze świętem bliźniąt, tworząc Międzynarodowy Festiwal Bliźniąt i Święto Słońca Hani, który jednak ku mojemu ogromnemu zdumieniu przesunięto z Przesilenia Letniego na... majówkę. W 2024 roku przyciągnął on ponad trzysta tysięcy turystów z Chin i z zagranicy. W obecnej formie obchody odbywają się od 2005 roku. Przesunięcie obchodów dziwi mnie przede wszystkim dlatego, że podczas majówki cień nie zanika, ponieważ słońce nie dociera jeszcze do zwrotnika w samo południe. Gdzie sens, gdzie logika? Ale ponoć te majowe obchody są tylko takie turystyczne, a prawdziwe są przez Hani organizowane jak dawniej. Bez względu na datę, w trakcie rozmaitych hanijskich świąt można się załapać na tzw. Ucztę Długiej Ulicy 长街宴, smarowanie twarzy na czarno 抹黑脸, hanijski rytuał przejścia w dorosłość, a także zwykłe przy wszystkich imprezach pokazy ludowych pieśni i tańców. Ciekawostką regionalną jest konkurs na najlepsze kawy i herbaty uprawiane w regionie.

Niestety, dziś nie uda mi się odwiedzić Mojiangu. Może w przyszłym roku będą bardziej sprzyjające warunki? Chętnie poświętowałabym przy długim stole...

Wyryte w skale 石刻

Pamiętacie te czasy, gdy na ławkach szkolnych dłubało się rozmaitymi narzędziami, głównie cyrklem, rozmaite napisy, od Marek kocha Kaśkę po poczciwą d..ę? Chińscy literaci też się tak zabawiali, z tym, że po pierwsze dłubali nie na ławkach, a na skałach, a po drugie napisy te po wiekach stały się ważnymi zabytkami, a oni nigdy nie musieli za takie zabawy pójść do kąta... 

温泉摩崖石刻群 Grupa inskrypcji naskalnych przy gorących źródłach Anningu to doskonały przykład takiej literackiej aktywności. Znajdują się między Rzeką Modliszki a gorącymi źródłami. Są rozmieszczone na przestrzeni około dwustu metrów od Smoczego Legowiska - jaskinki 九曲龙窝

aż po same gorące źródła w trzech większych grupach i jest ich łącznie ponad 160. Są głównie dziełami mingowskich i qingowskich literatów i/lub urzędników, którzy odwiedziwszy gorące źródła, pragnęli utrwalić na skałach opisy krajobrazu i emocje. Najstarszą jest Słuchając źródła 听泉 autorstwa He Mengchuna, który w 1521 roku był namiestnikiem/gubernatorem Yunnanu. Do innych sławnych napisów należą Chmurne Legowisko 云窝

autorstwa Shi Wenshenga, gubernatora Yunnanu z czasów Kangxi (przełom XVII/XVIII wieku), Nie można nie pić 不可不饮 autorstwa Yang Sheng'ana, Można zapytać o drogę do Brzoskwiniowego Źródła 桃源可问

autorstwa Yu Sanxiana, kolejnego qingowskiego namiestnika, a także wiele, wiele innych.

Od zawsze obiecuję sobie, że kiedyś tam pojadę, żeby znaleźć i przeczytać wszystkie. Wielka jest radość odkrywania tych sztubackich wygłupów za sprawą talentu przerodzonych w sztukę.

安宁文庙 Świątynia Konfucjusza w Anningu

Świątynia Konfucjusza w Anningu znana jest również jako Świątynia Konfucjusza Lianran 连然文庙, ponieważ znajduje się w sercu dzielnicy Lianran. Powstała w 1302 roku świątynia w okresie największego rozkwitu (czyli za Qingów, paręset lat później) składała się z 22 budynków tworzących 7 dziedzińców i 6 zespołów architektonicznych, zajmujących łącznie powierzchnię około 4500 m². Później większość z tych budowli uległa zniszczeniu, a z głównych obiektów do dziś przetrwały jedynie Sala Wielkiego Doskonałości (Dachengdian) i Sala Czczenia Przodków (Chongshengci). Dopiero w 1987 roku świątynia została wpisana na listę zabytków Yunnanu. W 2000 roku dobudowano korytarz i boczne komnaty w próbie przywrócenia świątyni dawnej świetności. Poza samymi budynkami najważniejszymi zachowanymi tu zabytkami są stele z dawnych czasów - od dynastii Yuan po dynastię Qing. Ponieważ jednak po pierwsze świątynia od dawna już nie pełni dawnej funkcji, ma tylko dwa stare budynki i w ogóle dosyć kiepsko wygląda na tle nieźle zachowanych zabytków typu Świątynia Konfucjusza w Jianshui czy w Tonghai, postanowiono inaczej się zabrać do przywrócenia jej życia: od 2000 roku pełni ona funkcję siedziby Muzeum Miasta Anning, w którym kolejno otwarto sale wystawowe ze stelami, drobniejszymi zabytkami, z wystawą niematerialnego dziedzictwa kulturowego itd. Muzeum zgromadziło ponad 3000 eksponatów. Może i nie są tak imponujące, jak w wielkich muzeach prowincjonalnych, jednak sporo można się dowiedzieć o historii i kulturze regionu.

W 2022 roku rozpoczęto rozbudowę świątyni. Ponoć mają zostać odbudowane wszystkie dawne pawilony, co powinno przywrócić historyczny wygląd rdzennego obszaru świątyni.

Tu również powstają projekty pamiątek bazujących na niematerialnym dziedzictwie kulturowym regionu.