przygotowania

Pościelone łóżko w drugiej sypialni. Gruba kołdra, bo wieczory już zimnawe. Kupione masło, mleko do kawy, żółty ser, upieczona pieczeń, którą można rozłożyć na chlebie. Względnie posprzątane. To znaczy: jak na mnie to jest tu błysk, a jak dla pedanta - jest znośnie, jak przymknąć oko. Wyprasowałam wszystko, co było w koszu - nie wiem, jakim cudem ten kosz jest zawsze pełny. To znaczy teraz akurat nie jest, bo wyprasowałam naprawdę wszystko. Wazoniki w liczbie trzy stoją i straszą goździkami. Jest nawet lipton, śmiotki z podłogi dla niecierpliwych. Za chwilę jadę na lotnisko odebrać Rodziców i ich parę przyjaciół. Spędzą oni z nami następne trzy tygodnie. Mam sporo obaw - o zdrowie wszystkich gości, o pogodę, o to, czy podołam okropnie trudnemu zadaniu sprawienia, by pokochali Kunming. Mam nadzieję, że wszyscy przeżyjemy, zdrowi, szczęśliwi, utuczeni pysznym chińskim żarełkiem. Świekra zaprosiła nas na piątkową kolację...
Trzymajcie kciuki!

boli twarz! 脸疼呢

Dnia pewnego ZB ćwiczył sobie spokojnie na saksofonie; coś mu tam nie wychodziło, więc od czasu do czasu klął paskudnie i z dużą wyobraźnią. Przyzwyczajona jestem, więc prawie nie zwracam uwagi. Tym razem jednak wszedł do sypialni ze zbolałą miną. Pytam, co się stało (怎么了？). ZB odpowiada: "twarz mnie boli" (脸疼呢). Przyskakuję doń natychmiast, macając uważnie, żeby wybadać, która część twarzy go boli, czy przypadkiem nie ma spuchniętych dziąseł/policzków itd. i mówię, żeby może w takim razie przestał ćwiczyć. ZB odsuwa się ode mnie z wyraźnym zdziwieniem na twarzy: cóż Ty u licha robisz? Mówię, że badam, gdzie go boli. Ale co boli? No twarz, mówię, zbita z tropu jak rzadko kiedy. Ale mnie nie boli twarz! Ja, całkiem już skołowana, mówię, że przecież wszedł do pokoju i powiedział "lian teng ne" czyli "twarz boli". A ZB jak nie gruchnie śmiechem! Z pół godziny się tarzał po podłodze, nie mogąc wykrztusić ani jednej sensownej sylaby.
Kiedy atak śmiechu minął, pytam, o co mu w końcu chodziło. "Kochanie, nie powiedziałem lian teng ne 脸疼呢 tylko lian tenor 练tenor (ćwiczę na tenorze)"... Zbolała mina ZB była więc wynikiem ćwiczenia na saksofonie tenorowym, który jest duży, ciężki i wymaga ze dwa razy więcej siły plus trochę innej techniki. Oczywiście od czasu do czasu trzeba na nim pograć, żeby nie wyjść z wprawy, ale ZB strasznie tego nie lubi i na co dzień używa raczej altowego. A szkoda. Niechby go nawet bolała twarz, byle mi grał na ciepłym, aksamitnym tenorze...

Igudesman & Joo

Na wstępie się tłumaczę: blog jest przecież azjofilski, nie tylko chiński, prawda? Richard Hyung-ki Joo jest przecież Koreańczykiem. Tak, tak, urodzonym w Wielkiej Brytanii, ale z pełnokrwiście koreańskich rodziców, więc ta Wielka Brytania niewiele znaczy, prawda? Inna rzecz, że gdyby nie ona, ta Brytania znaczy, toby nie poznał Aleksa Igudesmana i nie stworzyliby tego duetu:

A piszę o nich, bo ZB oficjalnie pozwolił mi się kochać w tym pianiście. Sam by się kochał, gdyby nie był aż tak zadeklarowanym hetero...